Ο πραγματικός έρωτας σπανίζει. Τι πάει λάθος;

Ο πραγματικός έρωτας σπανίζει. Τι πάει λάθος;

Λοιπόν, είσαι ευχαριστημένος; Για πες. Τα κατάφερες! Βολεύτηκες κι ας μην το παραδέχεσαι.”Έτσι είμαι εγώ” θα πεις. Θα κρυφτείς πίσω από τον ψεύτικο εαυτό σου.

Διάλεξες κι εσύ τον εύκολο δρόμο. Αναλογίζεσαι πόσους κινδύνους ελλοχεύει αυτός; Κατέκτησες την δήθεν ευτυχία σου; Δε θέλω να απαντήσεις σε μένα, εγώ την ξέρω την απάντηση. Τον εαυτό σου κοίτα να σώσεις.

Απενεχοποιήθηκες από κάθε ίχνος αγάπης, ειλικρίνειας και εκτίμησης. Αξίες, τις οποίες βάπτισες κιόλας. Αμέ. Άχρηστες, ανούσιες «λέξεις” για σένα.

Κι όλα αυτά γιατί; Για να δικαιολογήσεις τον κακόμοιρο εαυτό σου;

Αντί να αναρωτιόμαστε τι πάει λάθος σε αυτήν την κοινωνία, ας αναρωτηθούμε καλύτερα αν υπάρχει κάτι που να πηγαίνει σωστά. Η ευτέλεια πάντως έχει την τιμητική της.

Και σε αυτόν ακριβώς τον εξευτελισμένο κόσμο, εσύ ψάχνεις τον πραγματικό έρωτα. Μη γίνεσαι αιθεροβάμων. Οι άνθρωποι ξέρουν να κρύβονται τόσο καλά, το επιδιώκουν. Φοβούνται να αντικρύσουν τον πραγματικό τους εαυτό.

Ίσως κι η απουσία συναισθήματος να είναι όντως, μία καλή λύση για να επιβιώσεις. Όχι όμως, για να ζήσεις. Πώς ζεις, αν δε θέλεις να ουρλιάξεις από χαρά, να κλάψεις από πόνο. Να ζήσεις.

Ίσως πάλι να φταίει η διαφορετική ιδιοσυγκρασία και στάση ζωής. Άλλωστε κάθε άνθρωπος και ένας άλλος κόσμος. Συνήθισαν να ζουν στο λίγο; Ο φόβος και η δηλεία τους νίκησε;

Οι άνθρωποι ξέχασαν να αγαπούν, να νοιάζονται. Ξέχασαν να είναι άνθρωποι. Χάθηκαν στα ΄”προβλήματά” τους. Άνθρωποι απάνθρωποι, αλλοτριωμένοι, εγκλωβισμένοι σε έναν κόσμο ρηχό.

Σαν άλλοι δεσμώτες σε μία κοινωνία κατ’ ουσίαν «ανύπαρκτη”. Έρμαια της ικανοποίησης που προσφέρει η επιφανειακή, η πρόσκαιρη αποδοχή.

Κι αυτοί ίσως επειδή δεν βρέθηκαν ποτέ στην αντίπερα όχθη. Ίσως επειδή δεν έμαθαν ποτέ, πώς είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι.

Ας μη γινόμαστε όμως απόλυτοι. Υπάρχουν ακόμη κι εκείνοι που δίνουν τα πάντα. Κάπου εκεί έξω υπάρχουν πρόθυμοι να τα δώσουν.

Ο πραγματικός έρωτας αγαπητέ μου, θέλει τη ψυχή σου ολόκληρη. Τι να το κάνει το λίγο; Όλα τα θέλει. Ο έρωτας τολμάει. Ξέρω σε τρομάζει η αλήθεια. Ούτε στον εαυτό σου δε τη λες.

Θεωρείς πως είσαι τόσο λίγος, γι’αυτό αρκείσαι σε αυτό; Θεωρείς πως αυτό αξίζεις; Όχι.

Ίσως αν αρχικά αποδεχτείς τον αληθινό σου εαυτό και εν συνεχεία τον αγαπήσεις τόσο δα, ίσως λέω, τότε να δεις τη ζωή από μία πιο ουσιαστική σκοπιά.

Χανόμαστε! Γιατί κρυβόμαστε; Γιατί τρομάζουμε; Τι φοβόμαστε, την αγάπη; Τον  εαυτό μας; Πότε επιτέλους θα διεκδικήσουμε;

Περαστικοί είμαστε κι εμείς. Ας μη το ξεχνάμε.

 

Ιουλίττα Κεχαγιά

Κοινή χρήση αυτής της δημοσίευσης

Αναρτήστε Σχόλιο